غزل - آه مریخ

بر من آن ضربه ی آرام ولی کاری را///////////// عشق زد عشق که آورد سبکباری را


	آه مریخ سرمان را به کلاهی دادیم به تنمان نیارزید و سرما تا استخوان رفت آن بالا سر باغ بوی سیب زدند و این سر دل به دل پشت مان میسوزد آه ، .... چه داغی است عشق پدرش هم سوخت و ما به خیرات رفتیم آن بالا خبری نبود خالی می دادند پـــوچ خـوردیــم از درون هم هــیچ ......... * بهشت جهـنـم تـــــازه زمـیـن تف مان نکند !!!!! جای شکرش باقی .... آ ه ... مـریـخ ....!! ایـن شـــر آ ن بشـــر نیست فــــردا قیا متی است زندگی بــود و نـبودمـان بـه کـنـار ....... انداختیم پشت گوشمان تنهایی رویید و سرمان بی کلاه ماند.! اولمز http://ulmaz.blogfa.com ۹/۷/۸۶ \|+\| نوشته شده توسط رضا وعیدی در 86/07/10 \|